Als ouders hun eigen wonden hebben geheeld, kunnen ze naar hun kinderen toegaan. 

Ze kunnen hen vertellen dat het niet correct is geweest dat ze in hun hoofd aanwezig waren, terwijl hun kleine kind behoefte had aan echte ontmoeting.

Ze kunnen hen vertellen dat ze hen vaak hebben verwond, genegeerd en afgewezen, omdat ze zelf in hun eigen kwetsuren gevangen zaten. 

Ze kunnen concrete situaties benoemen of hun kinderen vragen om concrete situaties te benoemen waarin ze hen tekort gedaan hebben. 

Dit helpt hun kinderen om zich los te maken uit het trauma van hun ouders waarin ze zelf gevangen zitten.

Als je kind zich in een bepaalde situatie zeer erg vernederd heeft gevoeld, kan je als ouder contact maken met die situatie. Je kunt vertellen dat je niet anders kon dan je kind zo vernederen, omdat de pijn die je kind liet zien, zo diep je eigen afgewezen pijn door jouw vader of moeder raakte. Je kan zeggen dat je zo vaak in je gevoelens bent afgewezen, dat je verhard bent en geen gevoelens meer kon toelaten. Daardoor ben je ook zo hard naar je kind geweest, terwijl je kind dit niet verdiende. Je drukt je spijt uit omdat je zo hard was voor je kind en voor jezelf. 

Op deze manier kan de pijn over verschillende generaties geheeld worden. 

 Soms is dit in de relatie tussen ouder en kind mogelijk, vaak ook niet. De ouder kan zo verhard zijn dat hij geen toegang meer heeft tot zijn eigen gevoelens en zijn eigen pijn.

Als kind heb je altijd de mogelijkheid om je een geheelde vader of moeder voor te stellen.  Door ons voor te stellen hoe onze vader of moeder zou zijn geweest als zij zich als klein jongetje of meisje helemaal gesteund hadden gevoeld door hun vader of moeder. Zodat zij niet van hun gevoelens afgesneden waren geworden. Op deze manier stel jij je een vader of moeder voor, zoals je vader of moeder heel graag waren geweest naar jou toe. 

 

Dit alles kan ons bevrijden uit de gevangenis van ons trauma, dat wij hebben overgenomen vanuit de kwetsuren van onze ouders. Dit versnelt ons eigen helingsproces.