Liefdevol Samenleven

 

DE ORGANISCHE GROEI NAAR EEN WARM EN LIEFDEVOL SAMENLEVEN

 

Leven is een proces van opengaan en sluiten

 

Ademen is de basis van het leven: bij inademen gaat het organisme open en komen er nieuwe voedingsstoffen binnen, bij uitademen sluit het organisme en geeft het afvalstoffen af. Dit gebeurt op het nivo van organen, weefsels en cellen maar ook op nivo van de persoon in zijn geheel. Dit principe geldt voor alle levende wezens, zowel op micronivo als macronivo.

Op deze zelfde manier groeit een kind: het gaat open van binnenuit en sluit daarna weer om rust te vinden in zijn centrum en datgene wat binnen gekomen is te verwerken en te integreren. Opengaan in verlangen en dicht gaan in begrenzing zijn allebei cruciaal. Elk kind heeft het recht om te mogen opengaan en ook het recht om zich te mogen begrenzen. Dit levensprincipe geldt voor elk kind, elke mens en elk levend organisme, klein of groot.

 

Opgroeien zonder respect voor uitreiken en grenzen=desintegreren 

 

Als dit levensprincipe niet gerespecteerd wordt, gebeuren er andere processen. Als een cel niet kan openen sterft ze af. Als ze niet kan sluiten, wordt ze overprikkeld, ze kan niet integreren wat binnenkomt, ze sterft af, valt uit elkaar, ontsteekt of gaat zich als verdediging ongeremd vermenigvuldigen tot zgn kanker cellen.

Als een bloem zich niet kan openen, sterft ze af. Als ze 's avonds niet kan sluiten, blijft ze veel te lang open, verdroogt en sterft af.

 

Hetzelfde gebeurt met een kind, als het meer prikkels binnen krijgt dan het kan verwerken, verliest het zijn innerlijke heelheid, het valt in stukken uit elkaar en desintegreert, wat we psychose noemen. Of de verschillende delen verliezen hun geborgenheid en veilige samenhang, wat we borderline noemen. Een andere reactie op overprikkeling is dat het kind zich diep in zichzelf terug trekt en zich niet meer opent. Het trekt zich terug in autisme of wordt onrustig, verliest zijn centrum en blijft in overprikkeling steken wat we ADHD stoornissen noemen. De meeste kinderen krijgen op dit moment een overvloed aan prikkels binnen. Het is dus normaal dat er zoveel borderline, autisme en ADHD voorkomt.

 

Volwassen leven zonder respect voor uitreiken en sluiten=depressie, boos of ziek

 

Ditzelfde levensprincipe geldt ook voor volwassen mensen. Ze moeten in alle vrijheid kunnen uitreiken naar andere mensen. Tegelijk moeten ze zich ook mogen begrenzen als het teveel is voor hen en als ze nood aan rust hebben. Ook zij kunnen zich alleen maar veilig en geborgen blijven voelen als hun uitreiken en begrenzen een goed evenwicht hebben. Volwassen mensen hebben een bepaald vermogen om uiterlijke prikkels en veranderingen te integreren en als dit vermogen door hen of anderen niet gerespecteerd wordt, verliezen ze hun innerlijk gevoel van veiligheid en geborgenheid en desintegreren op vele verschillende manieren. Als ze zelf hun grens niet voelen, wat gemakkelijk gebeurt bij overprikkelde mensen, roept hun lichaam hen een halt toe en worden ze lichamelijk ziek. Als het hen niet lukt om zich op een gezonde manier te begrenzen of hun integratievermogen wordt van buitenaf overschreden, klappen ze dicht, worden depressief of vallen in psychoses of borderline uit elkaar. Als ze nog over een vermogen beschikken om hun grenzen aan te geven worden ze opstandig en agressief als verzet tegen verdere overprikkeling. Als ze hierin niet gezien worden koelt hun woede af tot haat. Hoe minder respect ze voelen voor hun grenzen hoe meer ze hun grens op een vervormde manier aangeven.

 

Samenleven als gezin zonder respect voor uitreiken en grenzen=ziek, uit elkaar vallen, depressie en verzet 

 

Ditzelfde levensprincipe geldt niet alleen voor kinderen en individuele mensen, maar ook voor groepen, gezinnen, dorpen, gemeenschappen. Elk gezin heeft een eigenheid waarin een mix van verschillen zijn. Elk gezin heeft een vermogen om impulsen die van buiten komen te integreren en veranderingen van binnenuit te kunnen integreren. Maar als dit vermogen tot integreren overschreden wordt, treden dezelfde mechanismen op die eerder bij het kind en de volwassene beschreven zijn. Het gezin kan trachten te sluiten en daarin de groei van zijn gezinsleden beperken. Het gezin kan ook uit elkaar vallen. Een gezinslid kan de kanarie in de koolmijn worden en ziek of opstandig worden. Het geeft daarmee aan dat het gezin in zijn geheel uit balans is. Het geeft aan dat het integratievermogen overschreden is, dat er geen goede balans meer is tussen opengaan en begrenzen.

 

Samenleven als gemeenschap zonder respect voor uitreiken en grenzen= onveilig, onmachtig, uit elkaar vallen, woede en haat

 

Ditzelfde levensprincipe geldt ook voor het gezonde functioneren van een grotere groep als een dorp, een gemeenschap, een volk. Een volk heeft een bepaalde eigenheid en het is belangrijk dat deze eigenheid behouden kan blijven, zodat de inwoners zich veilig en geborgen blijven voelen en zich blijven herkennen in hun gemeenschap. Daarbij is het belangrijk dat deze gemeenschap kan groeien en nieuwe inpulsen van buiten kan binnenlaten die ze zelf kiezen en zich tegelijk ook mogen begrenzen als de nieuwe impulsen van buiten te overspoelend zijn. Elk volk heeft een bepaald vermogen tot integratie en als dit vermogen overschreden wordt, dan treden dezelfde fenomenen op als wat bij kinderen en volwassenen beschreven wordt. Het volk kan desintegreren en zijn gezonde samenhang verliezen, het vertoont daarbij alle kenmerken van een borderline of zelfs psychose. Het volk kan zich ook overvraagd voelen en depressief en onmachtig worden of het kan proberen overeind te blijven en in woede en verzet zijn grenzen aangeven. Maar als het ook in het aangeven van zijn grenzen niet gerespecteerd wordt, zal de woede afkoelen tot haat.

 

Respect voor integratievermogen 

 

Het zijn allemaal maatschappelijke fenomenen die ontstaan als er geen gezond evenwicht is tussen opengaan voor zelf gekozen vernieuwing en opgedrongen vernieuwing die van buiten komt, tussen zichzelf als volk mogen begrenzen en als volk mogen opengaan en verwelkomen.

Elke persoon, elke groep, elke gemeenschap heeft een ander integratievermogen dat sterk samenhangt met hun geschiedenis, hun gevoel van veiligheid en hun gevoel van eigenwaarde. Je integratievermogen is de optelsom van je vermogen om je veilig te voelen in jezelf, in je gezin, in je familie, in je dorp, in je gemeenschap, in je land, je werelddeel en de wereld in zijn geheel. Hoe meer je in je lichaam woont, hoe sterker je integratievermogen. 

Hoe meer je in je hoofd woont, hoe minder je je innerlijke integratievermogen voelt, hoe grenzelozer je bent en hoe meer je openstaat, zonder echt te voelen of je al deze indrukken en ontmoetingen van buiten in jezelf kunt integreren. 

 

 

 
 
 
 

 

 

 
^ Naar boven