VOOR OUDERS DIE WILLEN DAT HUN KIND LEVENSLANG
DE BESTE VRIEND VAN ZICHZELF KAN BLIJVEN 
"alle baby's zijn genieen, volwassenen maken hier bij 9.999 van de 10.000 baby's per ongeluk heel snel een eind aan" Buckminster Fuller 
 

DEZE GENIEEN LEVEN IN EEN NATUURLIJK LEVENSSRITME VAN UITREIKEN EN SAMENTREKKEN.

 

VOOR OUDERS DIE HET LEVEN IN HUN BABY ECHT WILLEN VERSTAAN, IS HET BELANGRIJK DAT ZE INZICHT HEBBEN IN DIT NATUURLIJKE RITME. 

 

Dit natuurlijke levensritme op alle nivo's van leven is de basis voor elk levend organisme, ook voor mensen. Leven speelt zich bij alle mensen af op het nivo van cellen, weefsels, organen en , orgaansystemen in allerlei complexe samenhangen. Of we ons daar nu bewust van zijn of niet, daar en nergens anders vindt leven plaats. Je baby leeft nog volledig op het nivo van zijn weefsels en zijn cellen. Daar is hij aanwezig en nergens anders. HIj bewoont zijn hele lichaam volledig, hij woont in alle cellen volledig. Zijn hele bewuste beleving bevindt zich op celnivo. Maar omdat jouw bewustzijn als ouder zich niet meer op celnivo bevindt, denk je dat je baby geen bewustzijn heeft.Maar dit is niet juist. Je baby heeft een zeer gevoelig en fijngevoelig bewustzijn. Hij voelt alles. 

 

Leven op celnivo

 

We bestaan uit miljarden cellen en ons leven in zijn geheel heeft dezelfde basis als het leven van cellen.  Elke cel zet uit en trekt weer samen vanuit een eigen ritme. Dit gaat gepaard met een pulsatie. Elke prikkel van buiten verstoort dit ritme. De cel trekt zich dan terug. Deze prikkel kan een aanraking zijn, een lichtflits, een geluid. een blik of een heel andere trilling. Bij elke verstoring schrikt de cel en trekt zich terug,  als de trilling niet aansluit bij de innerlijke trilling. Na een kleine tijd herstelt het natuurlijke ritme weer, als het voor de cel weer veilig voelt. Dit is eigen aan leven. Als de cel heel vaak schrikt, trekt ze zich blijvend terug en ontwikkelt ze aan haar membraan oppervlakte, waar de prikkel binnenkomt een hardere laag, een mini pantser, om zich te beschermen. Als de angst heel groot is, blijft de cel samengetrokken in een bevroren toestand. Het is de freeze reactie op stress. Het weefsel blijft in een bevroren toestand en sterft uiteindelijk af.

 

Weefselnivo

 

Cellen die tegen elkaar aanliggen synchroniseren. Ze gaan samen uitreiken en samentrekken en samen reageren op prikkels. Hun uitreiken gebeurt in alle cellen van de weefsels samen in een golvend patroon. Een groep van gelijke cellen kan ook veranderen in vele verschillende soorten cellen. Duizenden cellen samen vormen een weefsel. In dit weefsel reiken alle cellen gelijk uit en trekken gelijk samen en reageren samen. Maar verschillende soorten cellen kunnen ook een verschillend ritme krijgen en een verschillende pulsatie. 

 

Gevoelens in weefsels

 

Weefsels zijn niet alleen fysieke vormen, ze hebben ook verschillende gevoelstrillingen. De golvende uitreikingen en samentrekkingen gaan gepaard met sterke genotvolle gevoelens.  Zoals in een muziekinstrument klanken ontstaan door golvende en bewegende luchtstromen, zo ontstaan in weefsels gevoelssensaties in deze golvende innerlijke bewegingen. Dit natuurlijke golven in uitreiken en terugtrekken gaat samen met zachte en genotvolle levenslustige gevoelens. Maar als een weefsel zich bedreigt voelt trekt het samen en verminderen de golvende bewegingen. 

 

Herstellen door stromend verdriet en boosheid

 

Maar weefsels beschikken over twee krachtige manieren om de dreigende stagnering van het golven ongedaan te maken. Het weefsel kan vloeibaarder worden en dit gaat gepaard met fijngevoelige verdriet sensaties. Verdriet maakt kleine blokkades in weefsels weer vloeibaar. Als het verdriet er niet in slaagt om het evenwicht te herstellen en de dreiging blijft dan hebben weefsels een andere herstel mechanisme. Ze gaan zeer heftig en krachtig stromen en dit gaat gepaard met boosheid of woede. Maar als verdriet en woede niet helpen om het evenwicht te herstellen, trekken de weefsels zich blijvend vanuit angst samen. De warmte en levendigheid in de cellen zal afkoelen. Dit geeft de eerder bechreven bevroren gevoelssensatie. Dus verdriet en boosheid zijn prachtige herstelmechanismen zowel voor baby's als volwassen mensen. 

 

Stromende weefselgolven door het hele baby lichaam. 

 

Alles wat beschreven is op celnivo en weefselnivo geldt ook op mensnivo in zijn geheel.  Duizenden weefsels vormen samen immers een levend wezen. Elk kind,elke mens is niets anders dan een samenspel van twee cellen die zich miljarden keren delen en differentieren.  zoals cellen en weefsels beginnen baby's vanaf hun verwekking uit te reiken en samen te trekken in een golvend natuurlijk ritme en dit golven gaat met veel plezier, genot en wellust gepaard zowel tijdens zijn verblijf in de baarmoeder als na zijn geboorte. Leven voelen is plezierig en genotvol voor de kleine baby, vandaar dat hij zomaar spontaan begint te kirren als hij in zijn wiegje ligt.

 

Spiegelende of niet spiegelende prikkels in de baarmoeder

 

Voordurend komen er naar het lichaam van de kleine baby allerlei prikkels binnen van buitenaf. Als de prikkels dezelfde trilling hebben als zijn weefsels binnen in zijn lichaam, blijft hij ontspannen en stromen. Zijn golvende bewegingen voelen genotvol en vreugdevol. Maar ook tijdens zijn verblijf in de baarmoeder komen er vele verschillende verstorende prikkels binnen. Een baby leeft wel midden de oceaan van zijn eigen vruchtzak, maar via de placenta komen er vele verschillende sensaties van het lichaam van zijn moeder binnen. Als zijn moeder ook in haar golvende lichaam aanwezig is, voelt dit zeer synchroon, maar als zij voortdurend in haar hoofd leeft, kan dit een verlaten gevoel geven.

 

Onderhandelen en overtuigingen met mama

 

Als de baby een jongetje is en zijn moeder voelt zich blij met papa en met mannen, zullen haar cellen heel andere hormonen afscheiden dan dat zij bang is van mannen en boos op mannen. Als baby voel je dit allemaal in je weefsels en je reageert hierop. Als jij je bedreigt voelt, begin je in de baarmoeder je weefsels al samen te trekken en hier zelfs al te bevriezen. Je weefsel hebben niet alleen een fysieke vorm en gevoelsladingen, het zit ook vol overtuigingen. In de baarmoeder maakt je al afspraken met je moeder. Als je voelt dat je niet welkom bent, kan je hier je mama al beloven dat je een braaf kindje zult zijn dat weinig aandacht zal vragen. Het klinkt waarschijnlijk heel vreemd, maar de meest recente prenatale onderzoeken wijze uit dat er tussen moeder en kind in de baarmoeder een zeer levendige uitwisseling van gevoelens en overtuigingen aanwezig is.

 

Uitreiken en golven na de geboorte

 

Als kleine baby gaat het proces van uitreiken en terugtrekken, van golven in ontspanning en samentrekken gewoon door. Alleen zijn er nu veel meer prikkels vanuit de dualiteit van alle levenskrachten. Een gezonde baby heeft geen moeite met al deze duale krachten, want hij is eruit verwekt en ze leven ook in hem. Deze prikkels voelen dan ook synchroon met wat hij in zijn weefsels voelt. Zijn golvende beweging vanuit zijn cellen, wordt nu ondersteund door een golvende beweging van zijn ademritme. Ook ademen voelt zeer plezierig en genotvol. De golfbeweging van zijn adembeweging trekt door zijn hele lichaam, vanin zijn voetjes, door zijn bekken, zijn buikje en zijn hartje, drukt hij vrijuit via zijn keeltje en zijn mond alles uit wat in die golfbeweging geraakt wordt en tot expressie wil komen. Ook hierin ervaart hij prikkels die hem zijn ademhaling laten inhouden en die bedreigend voelen. Ook hierin heeft hij twee manieren voor herstel: huilen en boos worden en ook hierin kan hij in zijn weefsels bevriezen. 

 

Stromende verdrietgolf 

 

Als een baby prikkels van buiten voelt die niet synchroon zijn met zijn ritme en hem niet spiegelen wat in hel leeft, stopt de plezierige golvende beweging. De golf trekt samen en dit geeft fysieke pijn. Zijn weefsels verdedigen zich hiertegen met een gevoelsgolf geladen met verdriet of woede. Bij verdriet worden zijn weefsels vloeibaarder. Een vloeiende golf van verdriet en tranen komt vanuit zijn bekken naar boven als een fontein van huilen in zijn  keel en mond en van tranen tot in zijn oogjes. Zijn huilen zorgt ervoor dat zijn weefsels weer innerlijk in balans komen. Maar als hij niet welkom is met zijn golf van huilen of hij wordt hierin afgeleid, blokkeert deze golf en zal geleidelijk meer en meer geblokkeerd blijven. 

 

Stromende woede golf

 

De baby heeft natuurlijk ook nog een andere bescherming ter beschikking. Hij kan boos worden. Alle weefsels gaan krachtig samentrekken tot een zeer krachtige levensstroom die vanin zijn voeten, door zijn bekken, buik en hart naar zijn keel en mnd toe stroomt in krachtige ontladende spierbewegingen. Hj wil in zijn woede gezien worden. HIj drukt daarmee zijn grens en zijn zelfrespect uit. Maar hij is klein en zijn ouders zijn groot. Ze verstaan niet altijd wat hij uitdrukt en hebben hun eigen gevoelens. Zij hebben de macht om elke gevoelsgolf die spontaan door zijn lichaam stroomt te onderdrukken. 

 

Stromende golven vallen stil en bevriezen

 

Als noch hun verdriet, noch hun woede in liefde ontvangen worden, verzwakken de weefselgolven in zijn kleine lichaam. Hij begint zijn ademgolven in te houden en geleidelijk gaat hij steeds meer oppervlakkig ademen of in bepaalde verboden lichaamsdelen vb zijn bekken niet meer ademen. Zijn golvende bewegingen in zijn lichaam vallen in brokstukken uit elkaar. Als dit langdurig blijft, ontstaan vastzittende spanningslagen. De bruisende en stromende levensrivier is dan veranderd in een paar plassen die vervuild zijn en weinig stromen. Geleidelijk zal zelfs elk contact met zijn innerlijke weefsellagen en innerlijke lichaamsbeleving verloren gaan. In plaats van te leven, is hij aan het overleven, want leven dat niet verbonden is met de weefsels, is overleven en zo leven zonder dat ze dit beseffen de meeste ouders. 

 

 

 
 
 
HET KIND VERLANGEN 
 "Het is duidelijk kinderen voelen zich veilig, geborgen, liefdevol, bruisend van levenslust en intens genot binnen in zichzelf bij hun geboorte." 
" Ze verwachten ouders  die hun deze veiligheid, geborgenheid, liefde, bruisende levenslust en genot helpen behouden. ze verwachten ouders die ook in verbinding met hun weefsels leven. Zo kunnen kinderen  openbloeien in wie ze zijn"  
 
                                          DE REALITEIT
                                          IN DE OUDER-KIND RELATIE
 
"Het gezin is de bakermat van het beste en het slechtste"
 
"We worden geboren in het gezin, omsloten door het gezin, gevoed door het gezin en gekoesterd door het gezin. Maar we worden tevens verwaarloosd door het gezin, verraden door het gezin en zijn getuige van geweld binnen het gezin."
 
                                                   Connie Zweig en Steve Wolf 
 
WAT BETEKENT DIT?
 
Elke ouder, elke moeder en elke vader, is voor het kleine kind zowel een goede als een slechte ouder, een liefdevolle ouder en een verwaarlozende ouder. 
 
Het kleine kindje wordt in zijn uitreikend gebaar vanuit zijn hartje gezien, krijgt aandacht, warmte, liefde en erkenning en tegelijk wordt het in dit uitreiken niet gezien, miskend, verwaarloosd, overvraagd of misbruikt en diep afgewezen en gekwetst.
 
Het kleine kindje maakt in zijn prille seksuele uitreiken hetzelfde mee, maar nog meer indringend omdat hier vele oordelen over zijn. Het krijgt aandacht, warmte, liefde en erkenning maar wordt in zijn  prille seksuele uitreiken  sterk miskend, verwaarloosd, overvraagd of misbruikt en diep afgewezen en gekwetst. 
 
Dit is het lot van elk kind in deze westerse maatschappij. Elk kind heeft vroeg of laat in zijn leven de opdracht om te doorvoelen hoe beide kanten hem in zijn weefsels gevormd en misvormd hebben. Alleen op deze manier kan hij deze beperkte vreugde en kwetsuren overstijgen.
 
Moeders en vaders geven alles aan hun kinderen wat ze kunnen geven. Ze zijn daarin even liefdevol en even verwaarlozend zowel naar het hart van hun kinderen als naar hun bekken en geslacht. 
 Ze geven alles wat ze in zich hebben, hun meest liefdevolle kanten en hun meest donkere kanten. Want alle ouders hebben deze beide kanten in zich, of ze deze nu herkennen en erkennen of niet, ze hebben deze kanten. Dit is het lot van alle ouders. 
 
Kleine kinderen zijn zeer open en gevoelig. Zowel de meest liefdevolle als de meest donkere kanten van hun ouders, (hun schaduwkanten) dringen diep binnen in de weefsels en gevoelens van het kleine kind. Ze worden doordrongen door de dagelijkse liefde en ongemakken van hun ouders, door de diepste liefde en  diepste liefdes onvermogen en pijnen van hun ouders. Deze beide kanten vormen en vervormen het kleine kindje en bepalen wie ze wel en niet mogen zijn.
 
Het is niet gemakkelijk voor ouders en voor kinderen om deze waarheid onder ogen te zien als een gegeven. Dit geldt ook voor de meest liefdevolle ouders. De ouders zijn daarbij verantwoordelijk voor hun lot, hun liefdesvermogen en liefdesonvermogen. Kinderen zijn daarbij verantwoordelijk voor hun lot. 
 
EEN GROTE DOORBRAAK IN DE EVOLUTIE
 
Mijn inziens zou het een zeer grote stap in de menselijke evolutie zijn als zowel ouders als kinderen openlijk kunnen erkennen dat dit hun realiteit is met elkaar. Op deze manier ontstaat er de mogelijkheid om samen naar deze realiteit te kijken. Ieder kan daarin zijn eigen verantwoordelijkheid opnemen om zijn eigen schade te herstellen, zodat deze schade niet hoeft doorgegeven te worden naar een volgende generatie, zoals dit nu gebeurt, zonder dat ze zich hier bewust van zijn.  
 
 
 
MEER INZICHT IN DEZE WERKELIJKHEID    
 
 
HOE LEVEN OUDERS? 
 
 
 
Alle volwassen mensen leven vanuit dit model:
 
EEN AANGEPASTE BUITENKANT:
Aan de buitenkant in de ontmoeting met mensen laten ze zich zien zodat ze voor de maatschappij en andere mensen acceptabel zijn. Daarom moeten ze al hun expressies onder controle houden. Ze leven in hun hoofd, hun controle centrum maar verliezen daardoor veel contact met hun diepere gevoelens. ze beleven alleen nog oppervlakkige gevoelens die van hun denken zijn afgeleid. Ze zijn geen voelende mensen maar denkende mensen die vooral reageren en aandacht willen.  
 
EEN ONZICHTBARE BINNENKANT NAAR ANDEREN
Maar mensen kijken elkaar nauwelijks recht in de ogen. Ze laten aan anderen niet zien wat ze binnenin voelen en ervaren. Ze verbergen voor anderen wat ze binnenin beleven, voelen, verlangen of denken. 
 
 EEN ONVOELBARE BINNENKANT NAAR ZICHZELF
 
De meeste mensen leven naar buiten gericht. Ze zijn altijd onderweg naar iemand anders of iets anders. Ze zijn zelden onderweg naar zichzelf. Ze zijn bang om zichzelf binnenin te ontmoeten. Als ze alleen zijn, zetten ze radio of televisie op en zitten op internet. De meeste mensen vinden het moeilijk om alleen te zijn en zich in hun stilte naar binnen te keren. Ze hebben geleerd om bang te zijn voor hun eigen binnenwereld. Daar hebben ze ook vele redenen voor. Alles waarmee ze ooit in hun leven niet welkom waren, hebben ze immers weggestopt in hun binnenkant. Ze hebben alle kanten waarmee ze niet welkom waren weggestopt, ook alle zeer liefdevolle kanten waarmee andere mensen geen raad wisten. Ze hebben ook hun verdriet, angsten, boosheid en alle mogelijke pijnen weggestopt. Ze zijn bang om al deze onverwerkte troep tegen te komen als ze zich naar binnen keren. Maar binnen in zijn er niet alleen pijnen, er zijn ook zeer prachtige authentieke liefdevolle krachten in hen, die ze daarmee ook wegstoppen.
 
EEN GROTE KLOOF
Tijdens hun leven is er een grote kloof gekomen tussen hun buitenkant en hun binnenkant. Aan de binnenkant is deze kloof afgesloten door dikke pantserlagen. Ze hebben hun lichaamweefsels en orgaansystemen zodanig aangespannen dat deze als het ware harde muren zijn geworden. Deze muren beschermen hen tegen pijn, maar deze muren zorgen er ook voor dat ze niet meer met hun meest kwetsbare gevoelens naar buiten kunnen komen en ook niet meer de meest liefdevolle en kwetsbare gevoelens van anderen kunnen ontvangen. Maar ze hebben ook geleerd om deze innerlijke muren niet meer te voelen. Ze leven immers in hun hoofd. 
 
HOE LEVEN KLEINE KINDEREN? 
 
Kleine kinderen, zeker tot drie jaar, leven nog niet vanuit dit leefmodel. Ze leven vanuit hun natuurlijke model waarmee elk kind geboren wordt. Ze drukken zich vrij uit naar buiten.
 
 
Alles wat ze in hun binnenwereld  beleven komt spontaan in alle onschuld en openheid naar buiten. Hun binnenkant en buitenkant zijn dezelfde. Ze leven in hun levendig en stromend lichaam dat volop bruist. Ademen, bewegen, uitreiken, dansen, lachen voelt allemaal plezierig en geeft veel genot, ook erotisch genot.  
 
WERELD VAN KLEINE KIND ONTMOET WERELD VAN OUDERS
 
I. Een klein kindje voelt alles wat in zijn ouders leeft, binnenkomen in zijn kleine lichaam. Hij voelt hun aangepaste kanten, hun diepste liefde maar ook hun schaduwkanten en pijnen waarin ouders heel agressieve, ondermijnende, haatdragende en liefdeloze gevoelens hebben. Het voelt dus het beste en het slechtste van zijn ouders en wordt door beide kanten opgevoed want beide gevoelservaringen dringen diep binnen in zijn open en gevoelig lichaam. 
 
Dit gebeurt al bij het prille begin: zijn moeder en vader kijken met warme ogen naar hem. Maar in zijn fijngevoeligheid voelt hij ook het verdriet, de angst, de woede, de haat van hen binnenkomen. Dit voelt hij ook in hun aanrakingen
 
Een paar voorbeelden
 
Als mama zich seksueel zeer teleurgesteld voelt in papa of in mannen in het algemeen, zal dat ergens in haar manier van kijken naar haar kleine jongetje en vooral naar zijn bekken en kleien geslacht voelbaar zijn. Het lichaam van het kleine jongetje voelt dit als afwijzing en trekt samen. 
 
Als papa zich seksueel zeer teleurgesteld voelt in mama of in vrouwen in het algemeen, zal dat ergens in zijn manier van kijken naar het hartje en het bekken van het kleine meisje voelbaar zijn. Het kleine meisje voelt afkeuring naar haar hartje en afkeuring en haat in haar kleine vagina binnenkomen, soms zeer subtiel. Maar ze voelt het wel. Haar lichaampje voelt afwijzing en trekt samen. 
 
Zo zijn er zeer veel situaties in het leven van het kleine kind waarin zijn lichaam ontmoetingen met zijn ouders als bedreigingen ervaart en samentrekt.  
 
II. Bovendien reikt een klein kind vanuit zijn hartje en handjes uit aan de bovenkant en aan de onderkant vanuit zijn onderbuikje en zijn geslacht en zijn beentjes. 
Hij doet dit in alle openheid en ontspanning. Elke ouder kent dit gebaar wel waarbij een klein kindje zijn beentjes stevig tegen hun buik aanduwt en wiebelt met zijn bekken. Maar ouders kennen dit intense stromende gevoel in hun lichaam en hun bekken niet meer. Ze leven niet meer in hun lichaam. Ze kunnen hun kindje niet helemaal zien en ontvangen in zijn levendigheid en pril genot.  Het kind voelt een levenloos onderlichaam bij zijn ouders en voelt zich daarbij afgewezen. Dit doet pijn en het kleine kind voelt hier ook woede over, maar hij is vooral bang. Hij trekt de kwaliteiten waarmee hij uitreikte zoals zijn openheid, zijn speelsheid, zijn kracht, zijn warmte, zijn liefde, zijn genot, zijn pril seksueel genot  in zichzelf terug. Dit gebeurt allemaal zonder dat ouders dit in de gaten hebben.  
 
MAAR HIER VOLGT HET MENSELIJKE DRAMA DAT ZICH VAN GENERATIE OP GENERATIE HERHAALT 
 
Het kleine kindje betrekt alles op zichzelf. Hij besluit onbewust dat er iets mis is met hem en niet met zijn ouders. Hij ziet niet dat hij op het onvermogen van zijn ouders botst maar geeft zichzelf de schuld. zijn conclusie is dat hij moet worden zoals zijn ouders om voor hen acceptabel te zijn. Op de afwijzing door zijn ouders, volgt zelfafwijzing.
 
OP ELKE AFWIJZING VOLGT ZELFAFWIJZING EN VANUIT DEZE ZELFAFWIJZING BLIJFT EEN KIND LEVEN
 
Het kleine kind mag niet meer voelen wat hij voelt, hij moet zijn pijn, zijn verdriet, zijn boosheid verstoppen en ontkennen. Hij mag niet meer met een deel van zijn kwaliteiten uitreiken en in andere kwaliteiten wordt hij zeer sterk gezien. Alles wat niet acceptabel is, moet weg om de liefde van zijn ouders niet te verliezen. 
 
Hij doet dit zowel in zijn fysieke lagen, zijn gevoelslagen en zijn mentale lagen. 
1. Hij bouwt spanningslagen in alle weefsels van zijn lichaam, in het bijzonder rond zijn hart en zijn geslacht. Deze spanningslagen vormen samen dikke pantserlagen, zoals op onderstaande afbeelding. 
 
 
Zijn lichaam verandert daardoor van een stromend bruisend en genotvol lichaam in een gepantserd lichaam vol spanningslagen. 
 
Alle weefsellagen in zijn lichaam zijn gepantserd en vormen samen een innerlijke gevangenis, waarin alle niet acceptabele gevoelens, gedachten en overtuigingen verdwijnen. 
 
Zijn innerlijke gevangenis zal na enige jaren een niet meer gevoelde gevangenis worden. Hij voelt dan niet meer dat hij gepantserd leeft. Dit is alleen nog te zien aan zijn oppervlakkig ademend lichaam,zijn verstijfde rug en bekken, zijn harde borstkas, zijn koude handen en voeten, andere koude plekken aan de buitenkant, stramme spieren en veel later zullen deze pantserlagen verharden tot hoge bloeddruk, een gespannen hart, gespannen prostaat, ontstekingen, gezwellen en andere kwalen. Zonder dat er nog enig verband wordt gelegd. . 
 
2. Hij uit alleen nog die gevoelens die toegelaten zijn, de andere verstopt hij achter zijn pantserlagen.
3.Hij bouwt ook mentale pantserlagen op: het zijn beperkende overtuigingen oa dat "hij geen liefde waard is", "een slecht kind is" "met zijn seksuele gevoelens niet aanvaardbaar is" en vele andere beperkende overtuigingen. Deze beperkende overtuigingen werken zoals een software pakket. Eens deze geinstalleerd zijn, zijn deze overtuigingen dwingend. Hij kan niet meer anders kijken. 
 
 
Vanuit zijn beperkende overtuigingen ziet hij alleen nog de ervaringen dat niemand blij is met mij. Als mensen wel blij zijn met hem, merkt hij dit niet op, want deze ervaring verdwijnt in de ruis. 
 
zijn leefmodel begint nu sterk te lijken op het leefmodel van zijn ouders.  In plaats van uitreiken met wat in hem leeft, gaat hij nu naapen, kopieren en vooral reageren op zijn ouders en zo ontwikkelt hij net zoals zijn ouders een aangepaste buitenkant en gaat vanuit deze buitenkant leven. Na een tijdje weet hij niet meer dat hij afgesloten van zijn eigen innerlijke gevoelens leeft. Als hij als volwassene zelf kinderen krijgt, gebeurt precies weer hetzelfde en herhaalt zich dit drama. 
 
VANUIT DIT LEEFMODEL LEVEN ZIJN OUDERS EN ZO LEVEN NU OOK HUN KINDEREN
 
ZOWEL IN DE LIEFDE 
 
 
ALS IN DE SEKSUELE LIEFDE
 
 
 
DIT DRAMA GEVEN WE VANUIT ONWETENDHEID EN ONBEWUSTZIJN HIEROVER VAN GENERATIE OP GENERATIE DOOR
 
Het is een drama dat we onze diepste gevoelens van liefde en seksuele blijdschap dienen te verstoppen in een innerlijke gevangenis bij die mensen die het meest van ons houden.
 
Het is een drama dat we een innerlijke gevangenis maken, met dikke tralies, waarin we onze meest liefdevolle en onze meest pijnlijke gevoelens opsluiten, omdat ze niet acceptabel zijn. 
 
Het is een drama dat we na een tijdje ons niet meer bewust zijn dat we een innerlijke gevangenis hebben en denken dat we alleen maar botsen op de beperkingen van de buitenwereld. 
 
Het is een drama dat we dit in onwetendheid van generatie op generatie doorgeven, zonder dat we ons hier bewust van zijn. 
 
EEUWENLANG WILLEN OUDERS HUN KINDEREN HET BESTE GEVEN

maar wat is het beste?
Ouders leven vanuit een maatschappij matrix en voeden hun kinderen op om aangepast te zijn aan deze matrix. De maatschappij matrix wordt bepaald door degene die macht hebben. 
 
In het begin der tijden leefden mensen vanuit hun natuurlijke geboorterecht. Ouders in hun stromende lichaam, in  verbinding met alles om hen heen. Ze leefden op een transparante manier Ze hielpen hun kinderen om levenslang vanuit dit natuurlijke geboorterecht te blijven leven, zoals ze zelf ook leefden.  meer info: mijn ebook: "levenslang hartstochtelijk beminnen, oorspronkelijk leven 
 
Tiijdens de Christelijke overheersing had de Christelijke Kerk alle macht en bepaalden de "waarheid". Ouders leefden in de overtuiging dat ze slecht, zondig en verdorven waren. Vrouwen waren daarbij de oorzaak van alle kwaad. Ouders gaven deze matrix aan hun kinderen door. Ouders, vooral moeders leerden aan hun zonen en dochters dat ze slecht, zondig en verdorven waren en aan hun dochters dat ze de oorzaak waren van alle kwaad. 
 
In deze tijd leven we vanuit een heel andere maatschappij matrix die wordt opgelegd door de huidige machthebbers. God is daarin vervangen door de huidige rijken op aarde en de dominantie van de consumptiemaatschappij. Ouders voeden hun kinderen op vanuit deze nieuwe normen. Daarin zie je binnen een aantal generaties een opvallende verschuiving.  
 
Een paar generaties geleden waren ouders blij als ze een goed huis en goede verzorging aan zichzelf konden geven. Datzelfde gaven ze ook aan hun kinderen: een warm huis, een goed bed, goede kleren en voldoende voedsel.
Voor de volgende generatie waren deze zaken een verworven goed. Deze generatie ouders werkten hard om hogerop op de maatschappelijke ladder te komen door orde, netheid, vlijt en studie. Het beste wat zij aan hun kinderen konden geven was een opvoeding die de nadruk legde op orde en netheid, vlijt en studie.
De huidige generatie ouders neemt al deze aspecten in hun opvoeding mee maar willen zich in hun leven uiterlijk kunnen ontplooien en genieten. De consumptiemaatschappij dicteert hen wat hen gelukkig maakt. Dit zijn dan ook de kwaliteiten die ze aan hun kinderen willen geven: alle kansen voor uiterlijke ontplooiing in sport en spel en alle mogelijke hobby's voor hun kinderen aan toe. 
 
De maatschappij matrix is een macht matrix en heeft er alle belang bij om mensen te blijven vervreemden van hun "innerlijke wijsheid". Alleen op deze manier kunnen ze "mensen blijven wijs maken wat zij willen.
 
Ik hoop dat er een generatie ouders komt die ontdekt dat de huidige consumptiematrix wel hun leven kan vullen, maar nooit vervullen en dat ze daarmee de huidige maatschappij matrix kan doorzien en terug keert naar hun natuurlijke basis programmering: "leven en voelen in hun lichaam vanuit tevredenheid". 
Deze ouders zullen niet meer mee doen aan de ratrace naar steeds meer en beter, maar leven vanuit innerlijke vrede. Ze zullen meer belang hechten aan onthaasten, zich naar binnen keren om opnieuw vanuit hun lichaam te gaan leven. De kennis en inzichten zijn hiervoor nu reeds aanwezig, maar worden nog niet massaal toegepast. Als ouders zich deze kwaliteiten kunnen eigen maken, zie school voor persoonlijke groei, relatieontwikkeling en seksuele groei, zullen ze vanzelfsprekend hun kinderen ook op deze manier naar hun volwassenheid begeleiden. Deze manier van opvoeden is geen opvoeden meer, maar EEN KIND LATEN OPENBLOEIEN.  
 
 
HET BESTE DAT OUDERS HUN KINDEREN NU KUNNEN GEVEN
 
1. Transparant zijn naar hun kinderen door hen te vertellen dat ze in alle expressies van hun kind altijd ee hun kind verwelkomd hebben en afgewezen, zowel in de expressies vanuit hun hart als vanuit hun bekken. Dit geeft hun kinderen de kans hun eigen wonden en pantser te ontdekken en helen. 
 
2. Hun eigen kind wonden en pijnen onder ogen te zien en zichzelf hierin te helen. Hoe meer ouders zich helen, hoe meer ze in hun lichaam gaan leven. Ze leren dan opnieuw hun hele lichaam te bewonen tot op het nivo van hun organen, weefsels en celbewustzijn. Ze krijgen dan opnieuw een stromend lichaam, vol levenslust, genot en stromend seksueel genot. Hun lichaam gaat binnenin opnieuw golven en voelt zich vervuld. Daardoor leven ze niet meer vanuit tekort. ze zijn goed precies zoals ze zijn. Ze zijn tevreden met hun leven en hebben niet meer nodig dan goed voelt. Ze leven vervuld en in overvloed. Dit zijn de ouders die de voorlopers zijn en in staat zullen zijn om hun kinderen te laten openbloeien in wie ze zijn. Op deze manier kan er tussen alle generaties meer openheid en transparantie zijn over alle levensvreugdes en pijnen en stroomt de levensvreugde, verbonden met alles om ons heen. 
 
3. Hun kinderen inzicht geven in de werking van maatschappij matrixen zodat ze daarin niet gevangen raken.   
 
EEN KIND OPVOEDEN OF LATEN OPENBLOEIEN: VERSCHIL 
 
 
Zelfvertrouwen heeft te maken met vertrouwen in jezelf. Bevorderen we dit het meest door het kind te leren luisteren naar ons of naar zichzelf?
 
*Ouders, die een kind opvoeden, gaan ervan uit dat zij weten wat goed is voor hun kind. Ze leren hun kind vertrouwen krijgen in zichzelf als het zich aanpast en luistert naar hen. 
 
*Ouders, die een kind laten openbloeien, gaan ervan uit dat alle wijsheid en inzichten in hun kind aanwezig zijn, zoals ook de wijsheid voor hun eigen leven binnen in hen aanwezig is. Zij zien zichzelf als gidsen voor hun kind die hem helpen deze innerlijke wijsheid te ontdekken en vorm te geven.
Meer hierover: bij rubriek boeken: "een kind opvoeden of laten openbloeien, een vrije keuze?"
 
 
Je kan alleen datgene geven wat voor jou bekend is in je eigen leven.
Het beste is datgene wat je op dat moment vanuit je hart en vanuit je kracht kunt geven. Door zelf te groeien in de liefde voor jezelf, krijg je andere mogelijkheden en kan je meer geven. 
 
 
Ouders zijn ook gekwetste mensen, gekwetste kinderen. De weg om je kind het beste te geven loopt parallel met je eigen heling- en groeiproces. 
Parallel met je eigen groei krijg je andere mogelijkheden in het begeleiden van je kinderen. Als je als ouder contact voelt met je eigen innerlijk kind zal je makkelijker verstaan wat er in je kind leeft. Deze wijsheid is in iedere ouder nog aanwezig, vaak diep weggestopt in oude lagen.
Ouders groeien zelf ook door kinderen te begeleiden. Want kinderen confronteren je voortdurend met jezelf en dwingen je om het beste uit jezelf te halen. 
Als ouder kan je alleen datgene wat voor jou bekend is aan je kind geven en dat is het beste wat je kan geven. Hierin kan je geen stappen overslaan. Om een voorbeeld te geven: als je zelf niet luistert naar wat er innerlijk in je leeft, kan je ook je kind niet helpen om zijn eigen binnenwereld te leren verstaan. 
 
 
 DE BASIS VAN EEN GOED OUDERSCHAP 
De basis voor een goed ouderschap is dat je jezelf leert accepteren en leert houden van jezelf precies zoals je bent. Leren houden van jezelf is geen mentaal proces. Het is een diep beleven vanuit de gewaarwordingen in je lichaam zelf. Met deze basis staan mannen en vrouwen zelfstandig en vervuld in hun eigen leven. In hun partnerschap delen ze hun leven vanuit hun liefde en kracht. Dit vormt een liefdevolle en goede bedding voor ouders en kinderen.
 
DE VERANWOORDELIJKHEDEN ALS OUDERS 
Ouderschap brengt verantwoordelijkheden met zich mee.
1.ouderschap is levenslang
2.partnerschap en ouderschap zijn verschillend
3.kinderen hebben recht op ouders die elkaar levenslang blijven respecteren ook al hebben ze geen liefdesrelatie meer met elkaar.
4.ouders verantwoorden zich naar hun kinderen
5.ouders zijn altijd een "goede en een slechte" ouder
6.ouderschap verplicht tot zelfkennis
7.ouders moeten onderscheid kennen tussen macht, onmacht en kracht
8.ouderschap is een "liefdes- en haatrelatie" met je kind
9.leer van jezelf te houden en zorg goed voor jezelf
10.vader en moeder zijn er samen verantwoordelijk voor dat er geen hartsmisbruik of seksueel misbruik naar hun kinderen ontstaat. 
 
 
WIE BEN IK VANUIT HET OUDERSCHAP ?  
 
Mijn persoonlijk leven:
Mijn ouders hebben me het beste gegeven. Ik ben opgevoed door ouders die me veel warmte en liefde gaven. Ze wisten wat goed was voor mij. Ik moest een voorbeeld zijn zodat ze trots op mij konden zijn. Er was weinig ruimte om open te bloeien in wie ik was. Mijn vader was een man met twee banen en veel maatschappelijke activiteiten. De opvoeding was een taak voor mijn moeder. Ik was een verlegen, rebellerend kind dat er veel moeite mee had om stap voor stap zijn eigen wijsheid los te laten. Jarenlang heb ik gedacht dat ik zeer liefdevolle ouders heb gehad, vooral mijn moeder vond ik zeer liefdevol. 
Vanaf het moment dat ik lichaamsgericht psychotherapeut werd, ben ik vanuit mijn lichaamsbeleving gaan ontdekken wat er werkelijk met mij in mijn kinderjaren is gebeurd. Ik begon steeds meer te ontdekken dat mijn ouders en liefdevolle en liefdeloze ouders zijn geweest. Ze hebben me gezien en ook verwaarloosd. Ze hebben me gesteund in mijn ontwikkeling en mijn ontwikkeling ook sterk ondermijnd. Het heeft vele jaren geduurd eer ik tot het besef kwam dat dit het lot is van alle ouders en dat alle ouders dit zo doen. Pas daarna kon ik de liefdevolle en liefdeloze invloed van mijn ouders op miij volledig toelaten en mijn wonden beginnen te helen. Ik begon mijn lot tot in mijn diepste weefsels te doorvoelen en daar ben ik nu nog mee bezig. 
 
 
Ik heb mijn eigen kinderen het beste gegeven wat ik hen kon geven. Ik heb ze opgevoed met meer ruimte en vrijheid om naar hun eigen binnenwereld te luisteren, tenminste dat dacht ik. Ik heb mezelf weggecijferd voor mijn gezin en mijn kinderen. Ik stond er niet bij stil wat ik zelf wilde. Ik heb hard gewerkt om zijn kinderen zoveel mogelijk materiele welstand te geven. Ik werkte zo hard dat ik vaak moe thuis kwam en nog weinig echte aandacht en liefde te geven had, maar alles wat ik kon geven, heb ik gegeven. De opvoeding heb ik grotendeels aan mijn vrouw over gelaten, die veel meer tijd en ruimte had. Dit hebben we ook zo afgesproken. Ik zorg voor de materiele welstand en zij zorgt voor het warme nest. 
Ik leefde op dat moment nog niet in mijn lichaam. Ik had ook nog geen inzicht in de vroegkinderlijke ontwikkeling, zoals ik deze in mijn site beschrijf. Ik begreep ook nog niet het belang van een vader als model voor zijn zoon en als oefenmodel in de liefde voor mijn dochter. Het belang van de vroegkinderlijke seksuele ontwikkeling was me toen ook nog totaal onbekend. Ik heb mijn kinderen niet gezien in hun prille seksueel uitreiken. Ik leefde niet in mijn lichaam en niet met een innerlijk kompas. Ik kon mijn kinderen niet van binnenuit verstaan, alhoewel ik psychiater en relatietherapeut was en veel kennis had over opvoeding en het belang van de kinderjaren. Maar deze kennis was mentaal en leefde niet in mijn hart en al helemaal niet in mijn bekken. Ik was  vervreemd van wie ik binnenin was. Ik leefde net als de meeste mensen met een uiterlijk kompas. 
 
Toen ik lichaamswerk ging volgen leerde ik mijn innerlijke gewaarwordingen verstaan, daardoor kreeg ik een innerlijk kompas en leerde op een meer authentieke manier houden van mezelf en anderen. Ik ben mijn "innerlijk kind" gaan helen, ging anders met mezelf en andere mensen om, omdat ik vanuit mijn voelend hart contact kon maken. Ik ontdekte de schade die ik bij mijn ouders heb opgelopen en de schade die ik mijn kinderen heb aangedaan. Ik voelde mezelf daar schuldig over, ik had hen op vele vlakken tekort gedaan. Dit is ook wat ik van mijn kinderen hoorde. Ik dacht toen nog dat er ouders waren die hun kinderen niet tekort hebben gedaan. Geleidelijk ben ik gaan beseffen dat alle ouders zowel liefdevolle als liefdeloze ouders zijn, dat ze altijd en goede en slechte ouders zijn, dat ze altijd de ontwikkeling van hun kind steunen en ondermijnen. Dit is het lot van elke ouder in deze wereld van dualiteit.
 
Mijn ouders zijn goede en slechte ouders geweest, hebben me liefde gegeven en me ook verwaarloosd in mijn meest essentiele verlangen. Ze hebben me gesteund in mijn ontwikkeling en deze ontwikkeling ook ondermijnd. Ik heb hetzelfde met mijn kinderen gedaan. Ik ben een goede en een slechte ouder geweest, een ouder die zijn kinderen liefde gaf en ook verwaarloosde in hun meest essentiele verlangen. Van generatie op generatie gaat dit door tot we onze eigen wonden helen. 
 
In de tweede helft van mijn leven ben ik hiermee bezig geweest. Ik ben weer vanuit mijn lichaam gaan leven, met een echt liefdevol hart en een stromend bekken. Ik kan nu veel meer geven.     
 
Professioneel:
 
Ik ben pionier en onderzoeker in de seksuele liefdeskunsten. Dit onderzoek doe ikk binnen mijn eigen lichaam en met een aantal bevriende lichaamspsychotherapeuten. We onderzoeken wat er tijdens ons leven en vooral in onze kinderjaren in onze lichaamsweefsels is gebeurd. 
 
Ik ben psychiater, relatietherapeut, gezinstherapeut en seksuoloog.
Ik ben lichaamstherapeut en seksueel lichaamspsychotherapeut.
 
Vanuit het lichaamswerk heb ik mezelf een innerlijk kompas eigen gemaakt en ben ik met ouders en kinderen ook gaan werken om ouders te helpen te houden van zichzelf en hun eigen innerlijke kindpijn te helen, die vaak ongemerkt de verhouding tussen ouder en kind verstoort. Als ouders zichzelf leren accepteren en kunnen houden van wie ze zelf zijn, zien ze hun kinderen met andere ogen en kunnen ze hen begeleiden en laten openbloeien precies zoals ze zijn.
^ Naar boven